تأملات نابهنگام

امروز بعد از نزدیک به دو سال بیشتر این دوستان رو دور هم جمع کردم و کلی یاد گذشته کردیم و حسابی سعی کردیم این همه مدت طولانی ِ دور از هم بودن رو فراموش کنیم و بر عکس چیزی که ازش میترسیدم (اینکه دوباره اون حس و حال وجود نداشته باشه و رفاقت ها کمرنگ تر شده باشند) حس کردم دوستای واقعی همیشه دوستای واقعی میمونن. تنها فرقمون این بود که حالا دیگه اون بچه قرتی های دوران دبیرستان و بعد از دیپلم نبودیم. حالا دیگه نیمی از بچه های گروه ازدواج کردند و کار و زندگی نسبتاً خوبی دارند و حسابی پخته تر از قبل شدند.
حالا دیگه همشون دارن با واقعیت های جدی زندگی دست و پنجه نرم میکنند و خدا رو شکر حسابی هم از پسش بر اومدن.
حالا دیگه همه مون بزرگ شدیم....آره رفیق. دیگه سعید سر هیچ و پوچ از کوره درنمیره،... دیگه علی فشارش مرتب پایین نمی افته،... دیگه محمد همه اش چت نیست،...دیگه علیرضا قرار ها رو دودره نمیکنه (!!!!)،... دیگه ببین چی شده که رضا هم برای اومدن سر قرار تاخیر نداره!!!

آره رفیق....بزرگ شدیم.

احتمالاً تو هفتهء بعد یه سفر یه روزه میرم کاشان و ابیانه  برای مراسم گلاب گیری و هفتهء بعدش یه سفر کوتاه میرم شیراز....آی شیراز شیراز....چقدر دلم برای این شهر و مردمش تنگه.

------

تو این یکی دو روزه تازه متوجه شدم چرا کسایی که تو تهران زندگی میکنن انقدر زود به زود وبلاگشون رو آپدیت میکنند....بابا کافیه از خونه بیای بیرون! این شهر پر سوژه است!

 When we'll wake up, some morning rain will  wash away our pains

و ما قلیون میکشیدیم و ساکت تر از قبل به این فکر میکردیم چه چیزی باید تضاد های زندگیمون رو بشوره و ببره....

پ.ن: البته اینا رو من شاید تنها فکر میکردم ولی دوست دارم باور کنم که دوستم هم همینطور فکر میکرده. اشکالی داره؟!

این روزا به شدت درگیر مراحل پایانی اثاث کشی هستم و حسابی گیج شدم! آدم فقط اینجور مواقع میفهمه چقدر خرت و پرت داره! تمام نت ها و پارتیتور ها و نوشته های پراکنده رو گذاشتم تو یه کمد و درشون رو هم بستم تا جلو چشمم نباشن وگرنه دلم میخواد بشینم و دوباره بنویسم و تو این موقعیت تنها چیزی که براش وقت نیست همین نوشتنه....ولی خیلی وقته که هیچ نتی رو ننوشتم و تمام ایده هام تو سرم موندن و نمیدونم چیکارشون کنم. شاید یکی از دلایل این همه گیج بودن الانم واسه همین مساله باشه...نمیدونم!

اینترنت خونهء جدید هنوز وصل نشده و واسه همین تنها جایی که میتونم به اینتزنت دسترسی داشته باشم یا خونه قدیمی ِ میلانه یا دانشگاه که اونم فعلاً به خاطر عید پاک تعطیله. بد دردیه این اعتیاد به اینترنت!!! حسابی تنم به خارش افتاده از بی اینترنتی! الانم تو قطارم و دارم میرم میلان و شاید یکی دو ساعتی وقت داشته باشم که وصل بشم.

دیروز با یکی از دوستام اومدیم میلان و بالاخره هرچی وسیلهء برقی بود رو جمع کردیم و بردیم کرمونا. تازه دیشب که همه چیز رو گذاشتم سر جاش و یه کم جمع و جور کردم باورم شد که واقعاً دارم اثاث کشی میکنم! تا دیشب فکر میکردم همش یه جور شوخیه!!

دیشب هم انقدر خسته بودم که بازی رم-منچستر رو نیمه خواب دیدم؛ جوری خسته بودم که ده دقیقهء آخر رو کلاً ندیدم، اونم کی؟ منی که روز شماری میکردم تا لیگ اروپا به یک چهارم نهایی برسه تا کلی حال کنم! شنیدم تو ایران ترجیح دادن اون سریالهای مزخرفشون رو اول نشون بدن و فوتبال ها رو با تاخیر پخش کنند... واقعاً که شاهکاره!

نمیدونم بعضیا چطور میتونن احساساتشون رو کنترل کنند جوری که کسی سر از این در نیاره که تو سرشون چی میگذره! من خیلی راحت از کوره در میرفتم، خیلی راحت و بدون زیادی فکر کردن حرفم و عقیده ام رو بیان میکردم، خیلی سریع عصبی میشدم یا تحت تاثیر قرار میگیرفتم و اصلاً از این حالت خودم خوشم نمیومد. همیشه آدامایی که کم حرف میزدند و به جا و آروم صحبت میکردند و خیلی تحت تاثیر احساساتشون نبودند رو تحسین کردم و همیشه دوست داشتم بتونم بیشتر به این حالت رفتاری نزدیک بشم.

الان چند وقتیه که دارم یه سری تغییراتی رو تو خودم حس میکنم. حس میکنم کم حرف تر شدم، کم تر میخندم و کم تر از قبل با بقیه شوخی میکنم. نمیدونم تا چه اندازه این تغییرات پایدار هستند ولی فکر میکنم باید بیشتر از قبل این ضرورت رو جدی بگیرم. نه اینکه بخوام فیلم بازی کنم یا ادا و اطوار در بیارم، کلاً حس میکنم تصویری که دیگران از من میبینن دیگه اون تصویر همیشگی نخواهد بود. یعنی نه دیگه مثل قبل حوصله دارم بیشتر از خودم به بقیه اهمیت بدم نه خیلی برام مهمه که بقیه در موردم چی فکر میکنند. این برای خودم خیلی بهتره چون خیلی از چیزایی که تو روابطم با دیگران برام مهم بود (در حد آزار دهنده) دیگه اون اهمیت سابق رو ندارند و تازه خیلی دلیلی نداره برای هر کارم دلیل تراشی کنم.

ولی از یه طرف نگران آدمایی هستم که برام مهمند و دوستشون دارم؛ امیدوارم اونا هم این مساله رو درک کنند؛ دوست ندارم فکر کنند مشکلی با اونا وجود داره. فقط اینکه صرفاً دارم بیشتر از قبل سعی میکنم خودم و محیط اطرافم رو بشناسم و بتونم تو یه چارچوب منطقی با دیگران روابطم رو ادامه بدم. همین!

.........

I have to find a will to carry on......on with the Show

این روزا همیشه موقعیت هایی پیش میومد که با دوستام بودم. یا خونه این و اون رفیق یا اونا خونهء من،

 یا میرفتیم بیرون. جالب اینه که همیشه قبل از اینکه موقع قرار برسه با خودم میگفتم حالابیخیال! ولش کن! زنگ بزن بگو نمیای یا بگو نیان و....! خیلی کم حوصله تر از قبل شدم و خیلی با همه حال نمیکنم. البته وقتی باهاشون هستم خیلی هم بهم خوش میگذره و کلی میگیم و میخندیم ولی دقیقاً قبلش حالم از هرچی آدمه بهم میخوره. حالا چرا اینجوری شدم نمیدونم! رفیقای چند ساله ام دور و برم نیستند و هر کدومشون یه جای دنیان و کم پیش میاد که حتا تلفنی با هم صحبت کنیم. اینجا هم که عین پاندول ساعت تو راه میلان به کرمونا و بالعکس در حال رفت و آمدم و نمیفهمم با کی میرم و با کی میام.

همش با خودم میگم اینم یه دورهء خاصیه که باید بگذره و همهء این چیزا طبیعیه ولی نمیدونم چرا نمیتونم به خودم این واقعیت رو بقبولونم. شایدم واقعیت این نیست و اینا همشون یه سری گول زنکه که برای فرار از واقعیت دارم برای خودم میسازم. چقدر اون چیزایی که حسشون میکنیم با  واقعیت هماهنگی دارند؟

از دیروز اومدم کرمونا و دارم یه کم خونه رو جمع و جور میکنم. نمیتونم بفهمم چرا تا این اندازه این شهر کوچیک بهم آرامش میده. اینجا نه صدای اتوبان و ماشین میاد، نه هر ده دقیقه یه بار صدای آژیر پلیس یا آتش نشانی یا آمبولانس رو میشنوی، نه صدای دزدگیر ماشینایی که تو کوچه پارک شدند و صاحباشون نیم ساعت وقت میذارن تا آق دایی رو هم بکشند بیان آژیر رو خاموش کنند، نه هواپیمایی که از کنار گوشت بلند میشه و میشینه.

اینجا اگر خیلی دقت کنی میتونی صدای بهار رو واقعاً بشنوی و تو سکوت سحر انگیزش غرق بشی. وقتی امروز صبح با صدای پرنده ها از خواب بیدار شدم با خودم فکر کردم چند وقته این حس رو تجربه نکرده بودم؟ آخرین باری که موقع از خواب بیدار شدن صدای بلبل ها و پرنده ها رو شنیدم کی بود؟ چند سال پیش؟ چند قرن پیش؟!

خلاصه که کلی در حال نزدیک شدن به اون چیزی هستم که دنبالش بودم: آرامش!

اینم دید پنجرهء اتاقم!

از فردا هم برای چند روز میرم کرمونا تا یه دستی به سر و روی خونهء نو بکشم و یه کم مرتبش کنم. البته بیشتر کار مربوط میشه به کتاب ها و سی دی ها و جزوه ها....وای خدا چقدر فتوکپی داشتم و خودم نمیدونستم!
اینجوری دسترسیم به اینترنت هم یه کم محدود تر میشه و مجبورم از دانشگاه ایمیل و خبر چک کنم (اونجا هنوز تلویزیون رو هم نبردم) و این خودش یه جورایی خیلی خوبه! یه کم آدم تو تنهایی خودش به چیزایی غیر از تلویزیون و سریالهای معتاد کننده اش و اینترنت پناه ببره بد نیست!

اونجا میشه به شراب و نون پناه برد و به صدای سکوت گوش داد.

I'm taking my ride with destiny
Willing to play my part
Living with painful memories
Loving with all my heart

..............

I'm playing my role in history
Looking to find my goal
Taking in all this misery
But giving it all my soul

Made In Heaven - Queen