تأملات نابهنگام

مطالعه می‌کنیم 18

می‌گویم:‌ "می‌گن وقتی من دو یا سه ماهه بودم، ورزای پیرمون که عاشق جویدن پارچه و جلای کهنه بوده می‌آد من رو از در خونهء حصیریمون که سر مزرعه زده بودیم، بر می‌داره و با خودش به مزرعه می‌بره. از اون طرف سگ زردمون که از گاوه باهوش تر بوده و می‌دونسته میون اون جل های چرک و کثیف یه بچهء قنداقی زردنبوی لاغر هست، شروع می‌کنه به پارس کردن و سر می‌ذاره دنبال آقا گاوه. گاوه هر چند لحظه یک بار من رو زمین می‌ذاشته و تکه‌ای از جل های پیچیده به بدنم را پاره می‌کرده و شروع می‌کرده به جویدن. سگ که حقیقتاً سگ وفاداری بوده خودش رو می‌ندازه جلو شاخ های گاو ِ بی عقل و اون رو به مبارزه می‌طلبه. شما هیچ وقت جنگ گاو و سگ دیدین؟ من دیدم، گاو حمله می‌کنه و سگ جاخالی می‌ده، خلاصه من محصول مبارزهء یک گاو پیر بی عقل و یک سگ زرد باوفا هستم، و تنها خدا می‌دونه به چه دلیل در آن جنگ و جدال، پا یا دست آقا گاوه روی من نیومده."
دکتر می‌گوید:‌"شما قصه گوی خوبی هستین."
می‌گویم: "قصه نبود."
می‌گوید: "به هر حال ربطش رو به قضیهء بد اومدن یا خوش اومدن از بچه نفهمیدم."
می‌گویم: "راستشو بخواین خودمم نمی‌دونم، ولی یه جورایی فکر می‌کنم چرا باید آدم بچه‌ای رو سر به دنیا بده و بعد اون رو بندازه زیر دست و پای گاوها، حالا ورزای پیر نبود یه گاو دیگه."

---------

خاله‌بازی - بلقیس سلیمانی - انتشارات ققنوس - ۱۳۸۷ - ۳۵۰۰ تومان

پ.ن: کمی با موسیقی با مطلی دربارهء موسیقی علیزاده در دههء شصت به روز شد!

+ نوشته شده در 87/08/26ساعت 23:0 توسط امیر |

مطالعه می کنیم 17

هر وقت که موقع رفتن به مهدکودک از نهر آب رد می‌شدیم تو به تکاپو می‌افتادی و سنگی چیزی در آب می‌انداختی. یک بار یک بطری آب میوه‌ی خالی پیدا کردی و آن را هم در نهر آب انداختی و من هیچ‌گاه حتی یک بار هم سعی نکردم که مانع این کارهایت بشوم و تو در این لحظه‌ها اجازه داشتی که هر کاری را که دلت می‌خواست بکنی. وقتی به مهدکودک می‌رسیدیم در بیش‌تر اوقات پیش از خداحافظی با من، با عجله به طرف بقیه‌ی بچه ها می‌دویدی و چنان عجله داشتی که آدم فکر می‌کرد این تو هستی که زمان کمی برایت باقی مانده نه من؛ و این تصور غیرعادی و عجیبی است که اغلب به نظر می‌رسد افراد پیر وقت بیش‌تری دارند تا بچه‌ها که یک عمر زندگی در پیش رویشان است.

دختر پرتقالی - یوستاین گاردر - ترجمه‌ی مهوش خرمی‌پور - کتابسرای تندیس - ۲۵۰۰ تومان

----------------------

پی نوشت بی ربط: اندرونی به روز شد.
پی نوشت بی ربط تر: کمی با موسیقی با مطلبی دربارهء موسیقی فیلم آواز گنجشک ها به روز شد.

+ نوشته شده در 87/08/05ساعت 10:18 توسط امیر |

مطالعه می کنیم 16

ده روز کمتر از یک سال گذشته است. یادت که هست؟ با بچه ها جمع شده بودیم خانه ی ما، مثل همه ی سالهایی که بودی و بچه ها هم بودند. قصه از این جا شدوع شد. یا شاید از سه سال قبل از آن شب و از جلسه های توی دانشگاه و حرف های تو از مارکس و هگل و شرودینگر و همه ی آنهایی که برای منی که فقط افلاتون و ارسطو خوانده بودم، فقط یک اسم بودند و تو حرف های شان را از بر بودی. این فقط اول قصه بود که تو شیفتگی های من را به حساب کنجکاوی ام بگذاری و من سکوت تو را به حساب بی اعتنایی ات، و البته این ها همه بهانه بود و آخر ِ قصه را نه تو می دانستی، و نه من.

امشب دلم می خواست تمام کوچه های دروس را تا بالای احتشامیه - خلاف جهتِ آب جوی ها - قدم بزنم و یک نفر برایم تعریف کند که چطور "قیاس" می تواند مفهوم پیدا کند در یک دنیای افلاتونی. و فکر کنم به کلمه ی دل تنگی که در هیچ زبانی معادل فارسی را ندارد و قشنگ ترین اتفاق بدِ دنیاست. چه حس بی کلامی است دل تنگی! پر است از سکوت که انگار ...

از داستان "ماه امشب در می زند" - مرگ بازی - پدرام رضایی زاده - نشر چشمه - ۱۴۰۰ تومان.

------------------

پ.ن: تاکید ها از من است.

پ.ن ۲: معمولاً برای کتابخوانی ها، هیچ یادداشتی نمیذارم ولی این بار دوست دارم این رو بنویسم که یکی از بی نظیرترین کتابهایی بود که تو زندگی ام خوندم. در واقع مدتها بود که مجموعهء داستان کوتاه اصولاً نمیخوندم چون کم پیش میومد کتابی باشه که تمام داستان های کوتاهش خوندنی و جذاب باشند. ولی مرگ بازی واقعاً کتاب تاثیرگذار و زیبایی بود.

پ.ن ۳: مطلب کلوپ مشتریان نشر چشمه دربارهء مرگ بازی (+)

+ نوشته شده در 87/07/21ساعت 12:46 توسط امیر |

مطالعه می کنیم 15

نوآموزان همچنین معمولاً می پرسند: "در چه مدت زمانی به کمربند سیاه می رسیم؟" پاسخ می دهم: "تا زمانی که این پرسش برای شما مطرح باشد، هرگز به کمربند سیاه نمی رسید." وابستگی به هدفی محدود، تمرکز را بر باد می دهد و به محلی می برد که جای آن نیست. تنها راهِ حرکت در طریقت ذنِ گیتار، آن است که همه ی سرمایه را همین جا بگذاریم، در همین قدم، درست در زمان حال.

آری در مدرسه های دیگر، شاگرد از یک کمربند به دیگری ترقی می کند، لیکن در ذنِ گیتار وضع به نحو دیگری است. اینجا همه همیشه یک کمربند دریافت می کنند: کمربند سفید! آن کس که در غم اتلاف وقت و تلاشش نیست، یک روز پی می برد که کمربند سفیدش دیگر آن قدر ساییده و لکه دار شده، که عملاً به کمربند سیاه مبدل شده است! چنین کسانی آن روز به کمربند سیاه می رسند.

--------

ذن و موسیقی - فیلیپ تُشی سودو - برگردان آرش آیتی - انتشارات کاروان - ۲۵۰۰ تومان

+ نوشته شده در 87/07/07ساعت 19:14 توسط امیر |

مطالعه می کنیم 14

تمایل به شرقی شدن و فاصله گرفتن از روحیهء خشک و بی عطوفت رمی از زمان قبل از سزار، از میانهء قرن دوم میلاد در رم شروع شده شده بود ولی در زمان سزار (تولد ۱۰۰ کشته ۴۴ ق م) با تمام معنا ظهور کرد. مظاهر آن یکی انتخاب لقب "سزار" بود که خود از دو لغت ایرانی تشکیل شده است "کِی" و "سَر" که "سرشاه" یا شاه شاهان معنی می دهد و ما امروز به جای "کیسر"، قیصر می نویسیم. دیگر تغییر و تصحیح تقویم رمی به وسیلهء منجّم و ریاضیدان مصری به نام زُزیگنس که این تقویم امروزه در اروپا به نام تقویم "یولیانی" معروف است، و کوشش در تغییر نظام جمهوری به سلطنت بود که برای رم بسیار گران تمام شد.

فرهنگ غرب و چالش های آن - مرتضی رُهبانی - نشر ثالث - قیمت ۵۰۰۰ تومان

+ نوشته شده در 87/06/17ساعت 10:15 توسط امیر |

مطالعه می کنیم 13

"آخ نه، اتوبان نه، مومو، اتوبان نه، اتوبان برای گذشتنه، این جا چیزی برای دیدن وجود نداره. این جا برای احمق ها خوبه که می خوان خیلی سریع از یک نقطه به نقطهء دیگه برن. ما برای درس هندسه این جا نیومده ایم، خدا نکرده داریم سفر می کنیم، جاده های فرعی و قشنگو پیدا کن که همهء چیزهای دیدنیشونو به ما نشون میدن."
"خودتون که پشت فرمون نیستین، مسیو ابراهیم، گفتنش راحته."
"گوش کن مومو، اگه نمی خوای چیزی ببینی مثل آدمای دیگه، با هواپیما سفر کن."
"اینا فقیرن، مسیو ابراهیم؟"
"آره، این جا آلبانیه."
"این جا چی؟"
ترمز کن. این بو رو می شنفی؟ این جا بوی خوشبختی می آد، این جا یونانه، آدما هشیارن. اینا وقت دارن که موقع رد شدن به ما نگاه کنن. اینا نفس عمیق می کشن."

مسیو ابراهیم - اریک امانوئل اشمیت - ترجمهء عباس معروفی، وحید مقدم - آفرینگان ۱۳۸۴ - ۶۰۰ تومان

+ نوشته شده در 87/06/10ساعت 15:45 توسط امیر |

مطالعه می کنیم 12

پالسترینا حدود ۹۳ مس*، یا بیشتر نوشت که بسیاری از آنها کاملاً جدید هستند. این موضوع به خصوص پس از آن درگیری مختصر با شورای تر ِنت و تلاش کلیسای کاتولیک برای حذف شادی و نشاط از موسیقی، جالب توجه است.
ظاهراً مقامات کلیسا از کشف این موضوع بسیار عصبانی بودند که آهنگسازان از معادل های قرن شانزدهمی ِ ۴۰ ترانهء پر فروش، در نگارش موسیقی مقدس ایشان استفاده می کرده اند. برخی روحانیون غیور تر می خواستند موسیقی پلی فون** را به طور کامل قدغن کنند و به آواز های مونوفون** [ ... ] بازگردند. (مضحک است که همیشه کسی هست که می خواهد به اصول بازگردد. بعضی چیزها هیچ وقت تغییر نمی کنند.)

*مس به معنای نماز است و در واقع فرمی از موسیقی نیز هست که بر روی متن نماز کلیسا نوشته می شود.
** پلی فون به معنای چند صدایی است و مونوفون به معنای تک صدایی است. البته اگر من مترجم بودم از واژه های پلی فونیک و مونوفونیک استفاده می کردم.

باقی قضایای تاریخ موسیقی - دیوید دبلیو باربر - ترجمه ی پیام روشن - انتشارات ماهور ۲۷۰۰ توامن

--------------

این کتاب که در واقع ادامهء کتابِ "باخ، بتههون و باقی بر و بچه ها" است، با دیدی طنزآمیز به مسائل مختلف در رابطه با تاریخ موسیقی غرب می پردازد که برای آن دسته از کسانی که تاریخ موسیقی غرب را نمی شناسند ولی دوست دارند کمی با آن آشنایی پیدا کنند بسیار مناسب است چرا که نه تنها چیزی که می خواهند یاد بگیرند را یاد می گیرند که از اول تا آخر کتاب آنقدر می خندند که گاهی اصل موضوع را به طور موقت فراموش می کنند.
به آن دسته از دوستانی که موسیقی غرب را خیلی خوب هم می شناسند، خواندن این کتاب را پیشنهاد می کنم چون علاوه بر مرور مسائلی که می دانند با یک سری مسائل زرد و بامزه هم آشنا می شوند و در عین حال احتمالاً خنده ای وارد کتابخوانی شان می شود.

پ.ن: چقدر مودب شدم من در ضمن!

+ نوشته شده در 87/06/03ساعت 10:11 توسط امیر |

مطالعه می کنیم 11

"خرده جنایت های زناشوهری"، مجموعه داستان های کوتاه، بهتره بگم مجموعه داستان های کوتاه مزخرف، بسکه نظریه هاش بدبینانه است. تو این کتاب زندگی زناشویی رو مثل مشارکت دو قاتل معرفی می کنم. چرا؟ برای اینکه از همون اول، تنها چیزی که باعث می شه یک زن و مرد با هم باشن، خشونته، این کششی که اونا رو به جون هم می اندازه، که بدنشونو به هم می چسبونه، ضربه هایی که با آه و ناله و عرق و داد و بیداد توأمه، این نبردی که با تموم شدن نیرشون خاتمه می گیره، این آتش بسی که اسمشو لذت می ذارن همه اش خشونته. حالا اگه این دو قاتل خشونتشونو ادامه بدن و ترک مخامصه کنن و با هم ازدواج کنن، با هم متحد میشن که علیه جامعه بجنگن. ادعای حق و حقوق و مزایا می کنن، ثمره ی کُشتیشون یعنی بچه هاشونو به رخ جامعه می کشن تا سکوت و احترام بقیه رو کسب کنن. دیگه شاهکاری می شه از کلاهبرداری! دو تا دشمن با هم سازش می کنن تا تحت عنوان خانواده پدر همه رو در آرن. خانواده! این دیگه حد اعلای کلاهبرداریشونه! حالا که هم آغوشی وحشیانه و پر لذتشونو به عنوان خدمت به جامعه جا زدن، دیگه هر کاری می تونن بکنن: به اسم تعلیم و تربیت به بچه هاشون اردنگی و تو سری بزنن و برای بقیه مزاحمت ایجاد کنن و حماقت و سر و صداشون رو به همه تحمیل کنن. خانواده یا به عبارتی دیگه خودخواهی در لباس نوع دوستی... بعد قاتل ها پیر میشن و بچه هاشون میرن تا زوج های قاتل دیگه ای بسازن. این بار این درنده های پیر که دیگه نمی دونن چطوری خشنتشونو خالی کنن، به جون هم می افتن، درست مثل اوایل آشنایی شون، با این تفاوت که از ضربه های دیگه ای به جای پایین تنه استفاده می کنن. دیگه ضربه ها کاری تر و ماهر ترن. تو این نبرد هر کاری مجازه: مریضی، کری، بی تفاوتی، خرفتی. اونی پیروز می شه که بیشتر عمر کنه. آره اینه زندگی زناشویی، شرکتی که اولش پدر مردمو در می آره بعدش پدر همدیگه رو. یک راه دور و درازیه به طرف مرگ با جنازه هایی که به جا می ذاره. یک زوج جوان می خواد از شر بقیه راحت شه تا با هم تنها بمونن. وقتی پیر شدن هر کدوم می خوان از شر اون یکی خلاص شن. وقتی یه زن و مرد را سر سفره ی عقد می بینین هیچ وقت از خودتون می پرسین کدومشون قراره قاتل اون یکی بشه؟

خرده جنایت های زناشوهری - اریک امانوئل اشمیت - شهلا حائری - نشر قطره - ۱۲۰۰۰ ریال

+ نوشته شده در 87/05/27ساعت 8:44 توسط امیر |

مطالعه می کنیم 10

او سخت کار می کرد چون می خواست تا حد ممکن پول بیشتری به دست بیاورد. کار ابزاری بود برای رسیدن به یک هدف: پول. اما این هدف هم نمی توانست به او لذت بدهد. (...)
او تمام عمرش رویای میلیونر شدن داشت. آرزویش این بود که ثروتمندترین مرد جهان شود. آن چیزی که می خواست بیش از خود پول، چیزی بود که پول نماینده اش بود: نه فقط موفقیت در چشم همهء دنیا، بلکه راهی برای از دسترس خارج کردن خودش. پول داشتن معنایی بیشتر از قدرت خرید دارد: یعنی آن که دنیا لزوماً هرگز نمی تواند تاثیری روی تان داشته باشد. پس پول یعنی حفاظت، نه لذت. برای اویی که در کودکی اش پولی نداشت و در نتیجه در برابر هوا و هوس های دنیا آسیب پذیر بود، مفهوم رفاه برابر بود با تصور فرار: از صدمه، از رنج، از قربانی بودن. آن چه او می خواست بخرد نه خوشبختی، بلکه صرفاً نبودِ بدبختی بود. پول دوای همهء دردها بود، عینیت بخش عمیق ترین و توصیف ناپذیر ترین امیال او به عنوان یک انسان بود. او نمی خواست که خرجش کند، می خواست داشته باشدش، می خواست بداند که آن را دارد. پس پول اکسیر نبود، پادزهر بود: شیشه ی کوچک دارویی بود که وقتی می خواهید به جنگل بروید توی جیب تان می گذارید، فقط محض امکان گزیده شدن تان به نیش ِ ماری سمّی.

اختراع انزوا - پرتره ی مردی نامرئی / پل آستر - ترجمه بابک تبرایی - نشر افق ۴۵۰۰ تومان
تاکید ها (بُلد شدن واژه ها یا به قول آرتمیس کُپل شدنشون) از منه!

----------------

پی نوشت مربوط: با سپاس از کیوان عزیز برای معرفی این کتاب.

پی نوشت مربوط تر: شخصیتی که آقای نویسنده ازش مینویسه (پدرش) به شدت من رو یادِ کسی میندازه که جزء اون ۵-۶ نفریه که میخوام سر به تنشون نباشه و بدترین بلاهای ممکن سرشون بیاد و هرچه زود تر ریق رحمت رو سر بکشند و برن ته جهنم.

پی نوشت نا مربوط: چند روزیه کارم شده مدام گوش دادن به موسیقی فیلم "Requiem for a Dream". در حدی غیرقابل وصف از این موسیقی لذت میبرم و تعجب هم میکنم. چون این موسیقی به شدت اعصاب خورد کن و روی نرو هست. نه اینکه کلاً از موسیقی اعصاب خورد کن بدم بیاد ها... ولی تا حالا نشده بود این شکلی پشت سر هم بشینم به گوش کردنِ این تیپ موسیقی.

پی نوشت نامربوط تر: خُل شدم.... لابد!

+ نوشته شده در 87/05/20ساعت 11:47 توسط امیر |

مطالعه می کنیم 9

مردم و حاکمیت "امنیت اجتماعی" به معنی وسیع کلمه را، با نظمیه، امنیه، کلانتری، دادگاههای کیفری، زندان، شکنجه و کشتار عوضی گرفته اند. مردم از آن جهت در اشتباه اند که هر بار که می خواهند از "نا امنی اجتماعی" خلاصی یابند و بر آن بشورند، ابتدا به اینها حمله ور می شوند، در حالی که اینها خود معلول عوامل اجتماعی اند. حاکمیت نیز از آن جهت در اشتباه است که می خواهد با این وسایل امنیت برقرار کند. آنچه تاریخ گذشتهء ما گواهی می دهد، نه آن موفق شده است و نه این.

-----------

جامعه شناسی نخبه کشی - علی رضاقلی - نشر نی ۲۴۰۰ تومان

+ نوشته شده در 87/05/06ساعت 8:49 توسط امیر |

مطالعه می کنیم 8

شما در جامعه ای زندگی می کنید که کلمه ی نمی دانم و بلد نیستم کمتر از هر کلمه ی دیگری به گوشتان می خورد. چطور جماعتی تا قبل از اینکه بدانند که نمی دانند به دنبال دانستن خواهند رفت... مگر ممکن است؟
ظریفی از دوستان تعریف می کرد از بسیاری از آدم های تحصیل کرده دور و برم پرسیدم که جزایر لانگرهانس^۱ کجاست؟ گفت باور کردنی نبود آنهایی که می دانستند که می گفتند ولی باقی به جز یکی دو نفر که گفتند نمی دانیم همه سعی کردند از اقیانوس اطلس گرفته تا مدیترانه و دریای مانش این جزایر را یک جایی بگنجانند.
_۱ جزایر لانگرهانس اصلاً در دریایی وجود ندارند و جزء اعضاء ترشحی لوزالمعده است.

----------

- چرا درمانده ایم؟ جامعه شناسی خودمانی - حسن نراقی - نشر اختران - ۱۳۰۰ تومان

پ.ن: خوندنِ این کتاب رو به نژادپرستانی که ایرانیان رو بالاترین و بهترین و گُل ترین و پاک ترین و باهوش ترین و بافرهنگ ترین ملت روی زمین و زیر زمین و روی مریخ و ماه و کهکشان راه شیری و ... میدونند به هیچ وجه توصیه نمیکنم!
هر وقت به این نتیجه رسیدید که عرب سوسمارخور نیست و تُرک رو خر به حساب نیاوردید و افغانی رو تو فحش هاتون به کار نبردید، این آمادگی رو دارید که بشینید و این کتاب رو بخونید؛ در غیر اینصورت من هیچ مسئولیتی رو در قبال کهیر ها و سکته های احتمالی نمیپذیرم!
شنیدنِ یه سری از واقعیت ها خیلی سخته و برای شنیدنشون باید تعصب ها رو گذاشت کنار.

+ نوشته شده در 87/04/30ساعت 14:40 توسط امیر |

مطالعه می کنیم 7

هیچ جا مثل برلین آدم را به یاد جنگ نمی انداخت. از کندی بدم می آمد، خروشف را هم فقط به یک علت تحمل می کردم که اولین و شاید مهم ترین ضربه را به پیکر استالینیسم وارد کرده بود. جالب این بود که هر گروهی ما را وابسته به گروه مقابل می دانست. مدتی فکر می کردیم دارای طرز تفکری هستیم که هیچ کس قبول ندارد. شاید هم این طور بود، اما در عمل هیچ چیز نبودیم. مدتها طول کشید تا فهمیدیم به قول احمدی "بی خط های افراطی" بودیم. و مدت بیشتری طول کشید تا توانستم از آن درخت تنومند که نیچه یاد کرده خودم را بالاتر از جنگل بکشم و ببینم ما را جز با دورو بری ها با کسی کاری نیست. بهرام که معمولاً در جمع ما نبود ما را از پشت شیشه ی کافه شناخت، وارد شد و گفت، نگران نباشید هیچ خبری نمی شود. جنگ جهانی سوم، جنگ نفت است و از خلیج فارس شروع می شود. این را گفت و رفت. حرفی که زد مقداری از حقیقت را با خود داشت ولی مقدار خیلی کمی. من از بالای آن درخت افق دنیا را دیده بودم؛ موضوع دیگر جنگ اول و دوم و سوم نبود. جهان به جنگ ابدی احتیاج داشت و الان در آن جنگ ابدی هستیم.
------------
همه ی آن سالهای بی خاطره - علیرضا مشایخی - چاپ و نشر آرویج - ۲۲۰۰۰ ریال

از اونجایی که توی این دو هفته دو بار این کتاب رو خوندم، این هفته رو هم به همین کتاب اختصاص دادم.

+ نوشته شده در 87/04/23ساعت 11:1 توسط امیر |

مطالعه می کنیم 6

چقدر غمگینم که ویتگنشتاین را نمی بینم که به او بگویم هاینه پیش از او گفته بود: "بیان ناگفتنی ها به عهدهء موسیقی است". غمگینم که هدایت را نمی بینم که برایش بگویم که زندگی را از من بیشتر دوست می داشت. غمگینم که حافظ را نمی بینم که از او درباره ی لحظه ای بپرسم که "جرس فریاد می دارد که بربندید محمل ها". من براستی غمگینم. تمام آن لحظاتی که دست را برای دریافت کمک دراز کردم، دست در خالی فضا گم شد، چرا نبودم تا آرام جان سعدی را ببینم که همراه کاروان می رفت و چرا سعدی نبود که نگذارد سلطان و شهرزاد در کویر به سنگ تبدیل شوند.

حسرت رهایم نمی کرد. روزی را به یاد آوردم که برای اولین بار الیزابت را به قصد عزیمت به آلمان به فرودگاه می بردم. برایم گفت صبح همان روز جغدی را روی بید مجنون دیده بود که کلاغ ها دوره اش کرده بودند، اذیتش می کردند و او بی دفاع و بی حرکت و فقط در حسرت، گویی به آخر دنیا نگاه می کرد. او توان دفاع از خود را نداشت. او چیزی نمی دید. بوف در روز نمی بیند، کور است. آیا به سرنوشت یکی از دوستانم دچار شده بودم؟

-----------

همه ی آن سالهای بی خاطره - علیرضا مشایخی - چاپ و نشر آرویج - ۲۲۰۰۰ ریال

+ نوشته شده در 87/04/16ساعت 12:24 توسط امیر |

مطالعه می کنیم 5

بیب [...] گفت: "پدر، ببخشین، نمی خوام فضل فروشی کنم، ولی شما - و همه ی همنسلاتون - گاهی در مورد جنگ آخر همچین حرف میزنین که انگار بازیِ زشت و کثافتی بوده که جامعه با اون مردا رو از پسربچه ها سوا می کرده.نمی خوام از این حرفای خسته کننده بزنم، ولی شماهایی که تو جنگ آخر بوده ین همه تون می گین جنگ چیز وحشتناکیه، ولی - نمی دونم - به نظرم همه تون چون تو اون جنگ بوده ین یه جورایی احساس ِ برتری می کنین. به نظرم تو آلمانم مردایی که تو جنگِ آخر بوده ن همین حرفا رو می زده ن و همین طوری فکر می کرده ن، واسه همین تا هیتلر این جنگو راه انداخت، نسل ِ جَوونِ آلمان سه شماره راه افتادن تا به همه ثابت کنن از پدراشون دست کمی ندارن یا اصلاً از اونا بهترن."
[...]
"من خودم به این جنگ اعتقاد دارم. اگه نداشتم، می رفتم اردوگاهِ سربازای معترض به جنگ و اون قدر تبر می زدم تا جنگ تموم شه. من به کشتن نازیا و فاشیستا و ژاپنیا اعتقاد دارم، چون غیر از این راهِ دیگه ای به فکرم نمی رسه. اما از طرف دیگه واقعاً اعتقاد دارم وظیفه ی اخلاقی ِ همه ی مردایی که تو این جنگ بوده ن یا هستن اینه که وقتی جنگ تموم شد دهن شونو ببندن و دیگه اصلاً اسمِشَم نیارن. دیگه واقعاً وقتِشه بذاریم مُرده ها بی هیچ فخر و اعتباری بمیرن. خدا می دونه که بر عکسش تا حالا جواب نداده."
[...]
"ولی اگه ما برگردیم، آلمانیا برگردن، انگلیسیا برگردن، و ژاپنیا و فرانسویا و باقی مردای دیگه برگردن، و همگی از قهرمانا و سوسکا و سنگرای تک نفره و خون حرف بزنیم و بنویسیم و نقاشی کنیم و فیلم بسازیم، اونوقت باز نسلای آینده محکومن گیر ِ هیتلر های آینده بیُفتن. پسر بچه ها هیچ وقت یاد نگرفته ن جنگو تحقیر کنن و ازش بیزار باشن، یا به عکس ِ سربازا تو کتابای تاریخ بخندن. اگه به پسر بچه های آلمانی یاد داده بودن که خشونتو تحقیر و مسخره کنن، اون وقت هیتلر مجبور بود واسه این که خودی نشون بده بره یه غلطِ دیگه بکنه."

از داستان "روز آخر ِ مرخصی ِ آخر"
جی.دی. سلینجر
هفته ای یه بار آدمو نمیکُشه و داستان های دیگر
ترجمهء امید نیک فرجام
انتشارات نیلا
قیمت ۲۸۰۰۰ ریال

+ نوشته شده در 87/04/09ساعت 10:12 توسط امیر |

مطالعه میکنیم ... 4

کنولپ اسمی را که روی نزدیک ترین صلیب نوشته [شده] بودخواند و گفت:
"اسمش انگلبرت آوئر بود،بیش از شصت سال است. اما حالا زیر اسپرک آرمیده، که گل زیبایی است، و حالا آرام خوابیده است. خودم هم دوست دارم که هر وقت وقتش برسد گل اسپرک روی گورم باشد؛ ضمناً کمی از آن بر می دارم."
به او گفتم: "بهتر است چیز دیگری برداری؛ گل اسپرک زود پژمرده می شود."
اما با وجود این، ترکه ای از آن گل را چید و آن را به کلاهش زد، که کنار خودش روی علف ها رها کرده بود.
گفتم: "چه جای فوق العاده ساکتی است."
و او گفت: "بله، واقعاً. کاش کمی ساکت تر از این بود، که در آن صورت صدای اینهایی را که این زیر خوابیده اند می شنیدیم."
"آنها راکدند. آنها که حرف زدن را تمام کرده اند."
"ما از کجا می فهمیم؟ می گویند که مرگ یعنی خوابیدن؛ مگر وقتی که ما خوابیده ایم گهگاه در خواب حرف نمی زنیم؟ بعضی وقت ها حتی آواز هم می خوانیم."
"شاید تو این کار را می کنی."
"چرا؟ اگر من بمیرم صبر می کنم تا روز یکشنبه برسد که دخترها از خانه هایشان بیرون بیایند و گل های روی قبر ها را بچینند، و بعد من آواز خواندن را سر می دهم، ولی خیلی نرم و آهسته."
"مثلاً چه تصنیفی می خوانی؟"
"چه تصنیفی می خوانم؟ اوه، هر تصنیف قدیمی که شد."
روی زمین دراز کشید، چشم هایش را بست، و دیری نگذشت که با صدایی نرم، هموار، و بچگانه این آهنگ را خواند:
چون زیاد جوان بودم که مردم،
ای دوشیزگان زیبا رو، برایم بخوانید،
ندای خداحافظی.
¤
چون دوباره باز گردم،
چون دوباره بازگردم،
پسربچه یی زیبارو خواهم بود.

----------

کنولپ، سه خاطره - هرمان هسه - ترجمه عبدالحسین شریفیان - انتشارات اساطیر - ۶۵۰ تومان!

پ.ن: از ترجمهء این کتاب خیلی خوشم نیومد ولی به هر حال نوشتهء هسه است دیگر! چه میشه کرد؟!

+ نوشته شده در 87/04/02ساعت 10:17 توسط امیر |

مطالعه می کنیم ... 3

توی فاصله ای که از بار می رفتم به لابی کافه، راستش کمی خجالت کشیدم از این که دارم قهوه چی گری می کنم و برای این و آن؛ آب یا هر زهر مار دیگری می برم. حالا می خواهد کافی شاپ خودم باشد یا کافی شاپ نکبت یک آدم نکبت دیگر که هر چقدر دل خودش بخواهد توی [قهوه] تُرکِ تان شکر می ریزد و فکر می کند چون صاحب کافه است، حق دارد [قهوه] تُرکِ تان را آن قدر شیرین کند که خودش دوست دارد شیرین باشد.
واقعش؛ چون فرحناز آن جا نشسته بود، پیش خودم خجالت کشیدم و بغض راه گلویم را گرفت. وگرنه من باکم نیست که من باید چه کاره باشم اما چه کاره ام. کجا باید باشم اما کجا هستم. و خیلی وقت است که رسیده ام به این مطلب که از خیلی جهات؛ این که شکم آدم ها را پُر کنی، شرف دارد به آن که بخواهی توی مغز پوک شان چیزی را فرو کنی.
چون بابت آن که چیزی فرو میکنی توی شکم شان - حالا هر چه میخواهد باشد - پول خوبی بهت می دهند. اما بابت این که مغزشان را پر کنی؛ پهن هم بارَت نمی کنند. لابد؛ چون فکر می کنند به حدّ کافی پُر هست و همین طوری هم، خیلی چیز حالی شان می شود که از سرشان هم زیاد است.

---------

کافه پیانو - فرهاد جعفری - نشر چشمه - 3600 تومان

مرتبط با نویسندهء این کتاب: وب-سایت گفتمگفت

+ نوشته شده در 87/03/26ساعت 14:58 توسط امیر |

مطالعه می کنیم ... 2

(...) نظمی که از بیرون تحمیل می شود، همیشه ناگزیر آبستن بی نظمی است. شما ممکن است ذهناً و منطقاً به این حقیقت برسید. اما آیا می توانید عملاً آن را به مرحلهء اجرا گذارید تا اینکه ذهنتان دیگر هیچ مقامی را اعم از مقام یک کتاب، معلم، زن، شوهر، والدین، دوست و یا جامعه به رسمیت نشناسد؟ از آنجا که ما همواره در قالب یک الگو یا فرمول خاص آن عمل کرده ایم، این قاعده یا فرمول برای ما ایدئولوژی و اتوریته شده است اما به محض اینکه ببینیم که صرف سوال "چگونه می توانم تغییر کنم"؟ به رسمیت شناختن یک مقام جدید را در خود حمل می کند، دیگر هرگز سر و کاری با اتوریته نخواهید داشت.

(...) اگر شما مرید و پیرو مقامی نباشید، احساس تنهایی می کنید، خوب تنها باشید. چرا ازتنها بودن دچار وحشت و هراس می شوید؟ آیا بدین علت نیست که در تنهایی شما با خودتان همانگونه که هستید مواجه می شوید، آیا بدین علت نیست که در تنهایی در می یابید که توخالی، گنگ، نادان، زشت، گناهکار، مضطرب، نازپرورده و دست دوم هستید؟ با حقیقت روبرو شوید، به آن نگاه کنید، از آن فرار نکنید، زیرا لحظه ای که فرار می کنید، لحظهء شروع ترس است.

----------

رهایی از دانستگی
کریشنا مورتی
ترجمه: مرسده لسانی
انتشارات بهنام؛ قیمت ۱۴۰۰ تومان

+ نوشته شده در 87/03/19ساعت 15:37 توسط امیر |

مطالعه می کنیم ... 1

نازی، وقتها گذشت و ما نگاه کردیم و از جنس تنهایی شدیم. درخت را که بلد شدیم حرف از یادمان رفت. خرد چند قدم بالاتر از لال شدن است. از خرد دست بشوییم و حرف بزنیم.(...) مثلاً از All Best که در پای نامهء خانم Hughes زندگی می کند و تنها همسایه اش آدم دور افتاده ای است به اسم Yours.
(...)
این جور وقتها من از خود زندگی پهن ترم و دستم به همهء ریگهای دنیا می رسد. این جور وقتها من ناهار را یک ساعت بعد از واقعیت می خورم.
معمولاً روی پله های جمعه می نشینم. و۴|۳ قناری را می شنوم. من برای زندگی، خودم را اندازه گرفته ام. یک پنجره و نیم طول خوشی های من است.

... در مورد ترجمه شعرها به زبان انگلیسی اما چیزهایی می پرسم:
۱-(...)
۲-(...)
۳-(...)
۴-دنیا چه جور جایی است؟
۵-وزن تنهایی من بیشتر است یا انتشارات Penguin؟
۶-آسمان لندن چند غلط دارد؟

- نامه ای از سهراب سپهری -
برگرفته از
" ... هنوز در سفرم - شعرها و یادداشتهای منتشر نشده از سهراب سپهری - به کوشش پریدخت سپهری - انتشارات فرزان - قیمت: 2800 تومان"

+ نوشته شده در 87/03/11ساعت 16:15 توسط امیر |

تأملات نابهنگام

Neffa - Passione

یادداشت های گاه و بیگاه

اینا رو می‌خونم

نوشته های پیشین

آرشیو موضوعی

نویسندگان