تأملات نابهنگام

رضا، قهوه فرانسهء مخصوصش رو میذاره جلوم. نمیدونم چرا، ولی حس میکنم هر بار که سر حال تره، قهوه ش هم بهتره. بوی قهوه حالم رو جا میاره.
موسیقی جز؛ 
شروع به خوندن کتابم میکنم. 
آهنگ که تموم میشه، رضا سی دی رو عوض میکنه و چیزی رو میذاره که من دوست دارم و تبدیل شده به پای ثابت قهوه خوری های صبح هام.
موسیقی باخ* بعد از چند روز دوباره دیوونه م میکنه. چشمام رو میبندم و بغضی عجیب گلوم رو میگیره.
دخترک وارد کافه میشه و بدون سلام و علیک میشینه رو صندلی کناریم.
نمیفهمم چرا انقدر این موسیقی میتونه تمام وجودم رو بلرزونه.
دخترک دستش رو میاره جلو صورتش، انگشت سبابه ش رو میگیره بالا و میگه: "خیالپردازیهای رمانتیک!"
علی عابدینی و هامون میان جلو چشمم.... "جنون الهی"!
هشتک** رو تو دستهام میچرخونم و چشمهام رو دوباره میبندم و غرق میشم تو صدای گیتار و موسیقی باخ.
خیالپردازی رمانتیک نیست. احساس حقارت کردنه در مقابل این همه زیبایی؛ این همه پاکی؛ این همه صداقت. ایناست که دلم رو میلرزونه و دوست دارم جلو همهء آدمهای کافه بزنم زیر گریه.
شازده میاد تو و داد میزنه "درود بر همه!" و آروم میاد زیر گوشم میگه: "مرد که گریه نمیکنه!"
دخترک میگه: "مردهای احساساتی رو دوست دارم."

آکوردها پشت سر هم میان و میرن. توی خلسه ای غیرقابل وصف فرو رفتم و نمیفهمم یه موسیقی چطور میتونه انقدر خلوص رو منتقل کنه. حتم دارم گناهکارترین آدم روی زمین که جاش ته جهنمه، اگر سر پل صراط این موسیقی رو با خودش گوش کنه دروازه های بهشت خود به خود به روش باز میشن. این موسیقی رو فقط میشه تو بهشت شنید و چقدر من ِ آلوده و ناپاک رو داره پاک میکنه. کی بود میگفت "موسیقی غذای روح است!" ؟ به نظرم حرف مزخرفیه. هر موسیقی ای نمیتونه با روح در ارتباط باشه. ولی موسیقی باخ انگار روحت رو شستشو میده. انگار روحت رفته زیر دوش آب گرم و داره خوشبو ترین شامپو ها رو به سرش میزنه و آب کشی میکنه. این موسیقی عین غسل کردن میمونه.

شازده چاییش رو از تو استکان کمر باریک آروم مینوشه و سبیل هاش رو با ظرافت خشک میکنه و میگه: "من موسیقی خودمون رو ترجیح میدم."
موسیقی خودمون؟ موسیقی خودتون؟
دخترک بهش چشم غره میره و میگه: "چاییت رو انقدر با سر و صدا نخور!"

با خودم فکر میکنم....مگه موسیقی به جایی تعلق داره؟ این مرزبندی ها از کی بوجود اومدند؟
موسیقی باخ متعلق به کجاست؟ آلمان؟ اروپا؟ غرب؟
نه! موسیقی باخ متعلق به قلبهاست. متعلق به آسمونه. متعلق به بهشته. متعلق به خداست انگار. چی میتونه این همه زیبایی، این همه پاکی، این همه عرفان، این همه صداقت، این همه رنگ و این همه بوی خوب رو یکجا با هم داشته باشه؟
موسیقی باخ رو نباید شنید! باید زندگی کرد؛ باید لمسش کرد، نازش کرد، بوسیدش، در آغوش گرفتش و باهاش تو رقصی آروم به نهایت عشق، به اوج عرفان، به بالاترین درجه از زیبایی رسید و از این زندانِ تن رها شد. باید.....

نه! نباید ازش حرف زد......

--------
* پارتیتا در ر مینور (ر مینور گام مورد علاقهء منه در ضمن! به راحتی میتونید با قطعه ای در ر مینور سرم رو کلاه بگذارید و از راه به درم کنید!)

** هشتک اسم شئیه که مدتیه همراه همیشگیم و یکی از بهترین دوستانم شده و از ۶ راس و ۸ وجه تشکیل شده و این خانوم گل گلاب بهم هدیه ش داد.

اندر باب رفیقنا (بر وزن شیخنا!) که به واسطهء درسی که خوانده و کاری که انجام میدهد به مسائل رنگی، دکوراسیونی، هماهنگی ای و ... بسیار حساس میباشند! خدا همه مان را بیامرزد!

آرتمیس: واقعاً اون کسی که رنگ آمیزی اینجا رو انتخاب کرده ... چی فکر میکرده با این همه رنگ خاکستری و اون سنگ های بدرنگ دیوار و کف زمین؟ ... یعنی ...
من: ... ها؟ باید دارش زد؟
آرتمیس: اگه الان اینجا دم دستِ من بود...
من: ... ها؟ خفه ش میکردی؟
آرتمیس: (خیلی ریلکس) نه! قشنگ با چاقو پوستش رو میکندم...
من:
آرتمیس: (با آروم ترین و آرامش بخش ترین لحن ممکن!) اونم نه با چاقوی آشپزخونه! با چاقوی میوه خوری! قشنگ قلفتی میکندم پوستش رو!
من: آها.... یادم باشه هیچوقت اتاقم رو بهت نشون ندم!!

-------

پ.ن: قرار بود چیزی بنویسم تا جیگر همه این بار برای "من" کباب بشه! لطفاً در صورت امکان جیگرتان کباب شود!! ممنونم!

امیر: میدونی؟ من به یه سری نشونه های عجیب و غریبی که تو زندگی روزمره مون اتفاق میافته تا حدی اعتقاد دارم.
آرتمیس: میفهمم!
امیر: البته منظورم چیزایی که کوئیلو میگه نیست ها.... یعنی شایدم باشه ولی من دنباله روی اون نظریه به طور صرف نیستم.
آرتمیس: یعنی چی؟
امیر: مثلاً پیش میومد یه سری مواقعی که تو خونه بودم و حالم خیلی خوب نبود میزدم بیرون و یه کم سعی میکردم از خودم بیام بیرون و از بالا به خودم و محیط دور و برم نگاه کنم.
آرتمیس: آها....!
امیر: اینجور وقتا گاهی اوقات یه سری چیزهای خیلی ساده میتونند یه پیغام خاصی رو بهت منتقل کنند. یه جوریه که اصلاً قابل درک نیست. خیلی وقتها هم اصلاً چیزی نمیبینم، یعنی پیغامی هم دریافت نمیکنم از طبیعت.
آرتمیس: چرا؟
امیر: نمیدونم! شاید چون انقدر تو بحر این مطلب فرو میرم که "باید" بالاخره یه اتفاقی بیافته که کور میشم و نمیتونم اصل اون پیغام رو ببینم؛ یا شاید اصلاً قرار نیست که ببینم.
آرتمیس: میفهمم چی میگی. یعنی یه جورایی میتونم حسّش کنم.
امیر: مثلاً یادمه یه بار رفته بودم شهر کتاب. یکی از دوستام همون وسط مسط ها زنگ زد برای احوالپرسی و اینکه میخوام چکار کنم و از این حرفها. منم گفتم که احتمالاً میخوام بعد از اینکه درسم تموم شد برگردم ایران و اونم کلی فحش بارم کرد که تو دیوانه ای و خری و نمیفهمی و از این حرفها و منم کلی استدلال و حرف که آقاجون، دلم میخواد اگر قراره جایی مفید باشم بهتره که اینجا باشم. اونجا به اندازهء کافی انسانهای مفید هستند.
آرتمیس: یادمه اینو نوشته بودی.
امیر: آره. البته اون مالِ یکی دو روز قبل از اون نوشته هه بود.
آرتمیس: یادمه وقتی خوندم با خودم گفتم این پسره حالا فکر میکنه مگه کی هست؟! (خنده!)
امیر: آره. میدونم که همچین چیزی میتونست برداشت بشه. اما منظور من اینه که قرار نیست من یه کار بزرگ انجام بدم. قراره تو روندی قرار بگیرم که زیر یه گوشه ای رو حتی خیلی کوچیک بگیرم تا شاید در آینده یه تاثیری بذاره. شاید هم نذاره!
آرتمیس: میدونم. شوخی میکنم!
امیر: بلافاصله بعد از اینکه تلفن رو قطع کردم و اومدم یه آژانس بگیرم... آخه کلی خرید کرده بودم... آره... اونجا پیاده روش پله پله بود. همین که ایستاده بودم تا راننده بیاد یهو حس کردم یه دستی اومد رو شونه ام و آروم یه فشاری داد. وقتی برگشتم دیدم یه پیرمردی بدون اینکه ازم حتی اجازه بگیره و یا چیزی بگه دستش رو گذاشته رو شونه ام و داره سعی میکنه با کمک من از اون سطح نابرابر بیاد پایین. وقتی هم که اومد پایین و رفت، نه تشکری کرد و نه من اصلاً انتظار تشکری داشتم. برام انگار یه تایید بود. انگار بدون اینکه کسی بفهمه، اون پیرمرد با همون حرکت ساده اش داشت من رو تایید میکرد و همین برام یه دنیا ارزش داشت. جالبه که بقیهء پله ها رو بدون کمک کسی، خودش رفت پایین!
آرتمیس: میفهمم چی میگی.... خوب میفهمم چی میگی!

-----------

پ.ن: این مکالمه کمی تا قسمتی واقعی است! اگر باور نمیکنید از خودِ آرتمیس بپرسید!!!!
پ.ن ۲: فکر نکنید در اون ملاقات فقط ما حرف زدیم و ایشون نگاه کردند! ایشون هم به اندازه ای که از یه خانوم انتظار میره حرف زد و ما نیوش کردیم! شاید بخشی از صحبت های ایشان در آیندهء نزدیک به دور در همین مکان مقدس به زیور طبع آراسته شود. باشد تا همگان رستگار شوند! آمین!

امروز صبح تو کافه شارونا نشسته بودم و منتظر بودم رضا برام از اون فرانسه های دبشش بیاره!
اس ام اس دادم به همه که تو رو خدا بروید مطلب امروزم رو بخونید. هیچ وقت از این کار خوشم نیومده که به همه اعلام کنم "آی ایهالناس بیاین منو ببینید" ولی این بار بنا به دلایلی میخواستم این نوشته خونده بشه. فردا هم میذارمش اینجا تا مستقیم نظر همه رو بپرسم و دلیل این همه اصرارم رو توضیح میدم.
فرهاد جعفری برام اس ام اس میزنه که لینکش رو بفرست. براش مینویسم "الان کافه ام. وقتی رفتم خونه برات لینکش رو میفرستم. البته درک میکنم؛ وقتی من مطلب مینویسم ماشالله روزنامه نایاب میشه!"
منتظرم فحشم بده؛
جواب میده: "اینه! اعتماد به نفس که میگن اینه!"

بلند بلند میخندم! وقتی سرم رو میگیرم بالا رضا داره قهوه رو میذاره جلوم و با تعجب نگام میکنه!

-------

پ.ن: حالا تو رو خدا نیاین بگین این باز از خودش تعریف کرد... یه شوخی بود سر تا تهش!
پ.ن ۲: در ضمن بین اون همه آدمی که من بهشون اس ام اس دادم فقط ۵ نفر محبت کردند و جواب دادند که دمشون گرم؛ یکیش همین آقای جعفری بود که انگار نه انگار نویسندهء این مملکته و با موجوداتِ دون پایه ای مانند ما وبلاگنویسان نباید اس ام اس بازی کنه!!!

با خانوم دکتر اومدیم کافه سارا.
براش سی دی "نگاه اولیس" رو آوردم و همراه با نت های آخرین کارم میدم بهش (این خانوم دکتر داستانِ ما پیانیست خوبی هم هست و قراره این کار رو ببینه و یه کم تو اصلاحش کمکم کنه!). بهش میگم: "این مالِ خودم بوده...."
خانوم دکتر سری تکون میده و لبخندی میزنه. دخترک برمیگرده بهم میگه: "آخه چرا نرفتی یه دونه نوش رو براش بگیری خسیس؟"
تعجب میکنم. خانوم دکتر میخنده! بهش میگم: "از روی خسیسی نیست. به نظر من این خیلی بیشتر ارزش داره!"
دخترک میگه: "همون! به نظر تو!!! چرا اینطور فکر میکنی؟ الان به نظر میاد که یه سی دی تو خونه داشتی و گوشش کردی و حالا میدیش به یکی دیگه. تازه طلبکار هم هستی که این کار ارزشش بیشتره؟"
به خانوم دکتر نگاه میکنم که آروم سی دی رو برمیگردونه تا پُشتش رو بخونه. آروم به دخترک میگم: "ببین! من با خیلی از چیزهایی که دارم یه ارتباط عاطفی برقرار میکنم."
میگه: "میدونم! عین همون کامپیوترت....تازه براش اسم هم گذاشتی!"
میگم: "آره! وقتی یه سی دی رو که تا این اندازه دوست دارم میدم به یه نفر دیگه دلیل بر این نیست که آدم خسیسی هستم. همین الان هم میتونم برم یه نوش رو واسه خودم بخرم. اما اون نوئه دیگه اونی نیست که باید میبود. من حتی به اجسام هم وابسته میشم. برای همین اون آدم باید خیلی ارزشمند باشه تا بهش این سی دی رو که الان دو هفته است صبح تا شب دارم گوش میکنم هدیه بدم و خوشحال هم باشم برای این هدیه دادن."
دخترک چیزی نمیگه. آروم لیوان آبش رو برمیداره و یه جرعه ازش میخوره.
خانوم دکتر تازه توی کاغذِ داخل سی دی رو میخونه که روش نوشته شده:
"برای روزهایی که تنهایی ...."

یکی از عادت های این روزهام شده اینکه صبح ها برم کافه شارونا، نزدیک خونه مون و بشینم به کتاب خوندن و روزنامه خوندن و گپ زدن با رضا، که بارمن ِ کافه است. آدم باحالیه و عشق موسیقی؛ به خصوص جَز و بلوز. اونجا هم یه قهوهء خوب میزنم و هم چهار تا چیز میخونم و هم اینکه از این بطالتِ صبحگاهی دور میشم. همهء کارها و فعالیت های نوشتنی م رو هم منتقل کردم به بعد از ظهر ها و شب ها.
امروز هم مثل همیشه رفته بودم اونجا و بعد از کلی خوندن و حرف زدن و قهوه خوردن، وقتی از جام بلند شدم که بیام بیرون نگاهم برای اولین بار افتاد به ساعتی که رو دیوار نصب شده بود. از این ساعت های طرح قدیمی و پنج زمانه! یعنی علاوه بر ساعت اصلی، ساعت چهار شهر دیگه رو هم نشون میداد: نیویورک، لندن، ژوهانسبورگ و سیدنی.
یه کم که دقت کردم دیدم هر چهار تا ساعت های کوچیک دارند کار میکنند ولی ساعت اصلیه به اون گُندگی کار نمیکنه. خیلی حس عجیبی بود.
به رضا گفتم: "ببین! دیدی این ساعته خوابه؟"
رضا سرش رو تکون داد و با نیشخند گفت: " آره! اتفاقاً واقعیت رو داره همین ساعت نشون میده. کل دنیا در حال تحرک و پویایی هستند و ما ساعتمون هم عین خودمونه؛ خوابه!!!"

سپیده: ببین امیر! اینکه الان من و تو نشستیم تو این کافه و داریم با هم قهوه میخوریم و (...)شعر میگیم راحت به دست نیومده که من بخوام راحت از دستش بدم!
من: میفهمم! ولی این دلیل کافی ایه برای برگشتن و ادامه دادن؟
سپیده: آره! این فقط یه مثاله؛ حالا خودت بگرد ببین چند تا نمونهء اینجوری داریم!
من: میدونی که من آدم ناسیونالیستی نیستم!
سپیده: یادمه که بودی!
من: آره. تا تهش هم رفتم! پارسال رو یادته که؟ اما الان دیگه اون طوری فکر نمیکینم!
سپیده: خب؟
من: الان به این فکر میکنم که کجا میتونم مفید تر باشم! اگر چشم پزشک یا دندونپزشک یا ... بودم شاید حتا میرفتم تو آفریقا تا بتونم به چهار نفر کمک کنم!
سپیده: حالا که نیستی چکار میکنی؟
من: همین! حالا باید سعی کنم تو زمینهء کاری ِ خودم حداقل به چهار نفر کمک کنم. اینکه آدم بخواد بره و قید همه چیز رو بزنه شاید برای خیلی ها خوب باشه؛ اما من ترجیح میدم اینجا باشم. اینجا بزرگ شدم، اینجا ریشه دارم، اینجا رو دوست دارم، به اینجا عادت دارم و هیچ جایی مثل اینجا از نظر فرهنگی مشکل دار نیست. چرا من یه گوشه اش رو بر ندارم؟ چرا تو یه گوشه اش رو بر نداری؟
سپیده: ولی هنوز هم ناسیونالیستی!
من: نه! این ناسیونالیسم نیست! من به هیچ چیز اینجا و هیچ جای دنیا افتخار نمیکنم. به هیچ ایرانی و افغانی و ژاپنی و ایتالیایی هم افتخار نمیکنم! اینا همه اش یه جور جبر جغرافیاییه و من و تو خیلی تصادفی اینجا به دنیا اومدیم و بزرگ شدیم. ولی همین باعث شد به اینجا عادت کنیم و دوستش داشته باشیم!
سپیده: خودت داری دم از کمک میزنی!
من: من اینجا خیلی بهتر و بیشتر میتونم مفید باشم تا توقلب اروپا! اونجا خیلی آدم ها هستند و خیلی مشکل ها نیستند! اما اینجا خیلی مشکل ها هستند و خیلی آدم ها نیستند!
سپیده: خیلی خودت رو آدم حساب میکنی!
من: بذار من هم مثل اون دوستت که میخواد در آینده نوبل ِ فیزیک رو ببره اینطوری فکر کنم! به کجای دنیا برمیخوره؟ همین باعث میشه رگه های امید هنوز باقی بمونند!
سپیده: این خوبه!