تأملات نابهنگام

آی که چه حالی میده!
آخ که چه حالی میده!
اینکه تیم مورد علاقه ت با ناداوری ببازه* خیلی سخته! اینکه اون یکی تیم مورد علاقه ت بعد از هفت بار مستحق باخت به رقیب دیرینه ش باشه و ببازه** باز هم سخته! اینکه اون یکی تیم مورد علاقه ت با زورچپونی و بازی بد ببره*** باز هم سخته!

آممممماااا.....

یک آممای بزرگ اینجا وجود داره:
وقتی جدول ۱۸ تیمی لیگ برتر رو نگاه میکنی و میبینی استقلال تو ردهء هفدهمه آی حالی میده! تازه تیم هجدهم یه بازی از استقلال کمتر هم داره!!! آی حالی میده!
آی حالی میده وقتی ببینی تیم منفور اون برلوسکونی ِ ملعون، تو لیگ ۲۰ تیمی ِ ایتالیا نوزدهمه... آی حالی میده با وجود تمام اون برزیلی های گرون قیمت، تیم سرای سالمندانِ اون آشغالی که الکی شده نخست وزیر ایتالیا بره اون ته مه های جدول... آی حالی میده.... آخ حالی میده....!!!!

* باخت ناجوانمردانهء پرسپولیس به مس.
** باخت منچستر یونایتد به لیورپول.
*** برد زورچپونی اینتر از کاتانیا.

من معتقدم که هر کسی تو هر مقام و جایگاهی و با داشتن هرگونه مسئولیتی بهتره یه کم موقع حرف زدن بیشتر فکر کنه! حالا فکر کردن سرش رو بخوره، حداقل یه کم اطلاعات پیدا کنه. اونم به جهنم؛ یه کمی دقت کنه!!
البته اینکه اصولاً "هیچ کسی تو ایران سر جای اصلی خودش نیست" انقدر حرف تکراری ای شده که نیاز به اشاره کردن هم نداره. ولی همین آقایونی هم که سر جای اصلی شون نیستند، نباید یه ذره، فقط یه ذره بیشتر به مسئولیتی که دارند و به حرفهایی که میزنند فکر کنند؟ آیا فکر کردن تا این اندازه کار دشوار و سختیه؟ آیا اطلاعات پیدا کردن تو عصر ارتباطات و اطلاعات تا این اندازه غیر ممکنه؟
جناب رییس سازمان تربیت بدنی که حضورش تو این سِمت تا حالا چند تا کشته و مجروح و ناپدید و مفقود الاثر به همراه داشته (آخریش فیروز کریمی!) دیروز یه مقداری همچین واسه خودشون سخنرانی کردند که سرشار بود از حرفهای نگفته! نه اینکه این حرفها به دلیل مهم بودنشون تا حالا گفته نشده بودند ها ... نه! بلکه حرفهایی بودند که انقدر اشتباه و مسخره بودند که تا حالا کسی فکرش رو هم نمیکرد که بشه این ریختی بیانشون کرد. چیزی که از دید خبرنگار اعتماد*، مخفی نموند و تو روزنامهء امروز میتونید بخونیدش:

لینک به اصل مطلب 

* هر کی بود دمش گرم واقعاً!

اصولاً این روزها بخش هایی از درونمان با بخش هایی از بعضی از تیم های حاضر در جام ملتهای اروپا سمپاتی دارند که از قرار زیر می باشند:

سوییس: کودک درون
(شکلات سوییسی که خوردین؟)

جمهوری چک: نویسندهء درون
(میلان کوندرای عزیز....)

پرتغال: فوتبالیست درون
(تنها تیم اروپایی که مثل آرژانتین بازی میکنه)

آلمان: ریاضیدانِ درون

اسپانیا: گیتاریست درون

ایتالیا: زیبایی شناس درون

یونان: باستانشناس ِ درون

روسیه: کمونیستِ درون

فرانسه: روشنفکر درون
(هرچند ما هر چه اندیشیدیم، راز علاقه مندی روشنفکران را به کشوری به این مزخرفی درنیافتیم!)

اتریش: آهنگساز درون
(به این اسمها توجه کنید: هایدن، موتسارت، شوبرت، بروکنر، مالر، شونبرگ)

لهستان: کارگردان درون و ایضاً آهنگساز درون
(کیشلوفسکی ِ عزیز رو که میشناسید! پرایزنر رو چی؟ شیمانووسکی، گورتسکی، لوتوسلاوسکی و...)

هلند: فوتبال شناس درون
(اعتراضی هم هست؟)

ترکیه: الاغ درون!
(بدون شرح)

---------

(با آهنگ پینک فلوید* خوانده شود): یک سال پیش در چنین روزی، بیست و پنجم خرداد ماه یک هزار و سیصد و هشتاد و شش هجری شمسی مطابق با.... فرجام یه طالع بینی فوتبالی نوشته بود که خیلی بامزه و جالب (و تاحدی درست) بود که بد نیست یه بار دیگه بخونیمش!

*فکر کنم اسم آهنگه Time باشه که در ازمنهء باستان بخشی از مراسم بیداری و صبحانه خورانِ قبل از مدرسه رفتن ما بود و تیتراژ برنامه ای رادیویی به اسم "تقویم تاریخ"!

همونطوری که گفتم این هفته میتونه هفتهء خیلی خوبی باشه!!
بعد از قهرمانی پرسپولیس (که آقایون هر غلطی هم بکنند اسمش به پیروزی برنمیگرده!) اینتر هم دو تا گل به پارما زد و قهرمان ایتالیا شد هرچند که با مساوی رم حتا اگر میباخت هم باز قهرمان بود!
از اون طرف هم تیم اون مرتیکهء الدنگ، یعنی برلوسکونی ِ ملعون نتونست چهارم بشه و سال بعد باید تو جام بازندگان بازی کنه!

سری خوشحالی های ما وقتی تکمیل میشه که منچستر هم چهارشنبه چلسی رو شکست بده و قهرمان اروپا بشه! اینجوری دیگه میشه نور علی نور!!!!!

درسته که با این برد ها و قهرمانی ها چیزی به ما نمیرسه اما دیگه مگه چه hobby دیگه ای داریم که یه کم باهاش حال کنیم و هیجان مند بشیم؟!!!!

دیروز روز زیبایی بود!
روزی که پرسپولیس بعد از شش سال به حق واقعی اش رسید! وقتی تیم سپاهان که از اول بازی فقط به فکر ضد فوتبال و وقت تلف کردن بازی بود جلوی افشین قطبی زانو زد فهمیدم که الکی نبوده که از صبح مطمئن بودم به قهرمانی پرسپولیس!
به همهء اینا قضیهء کم شدن شش امتیاز رو هم اضافه کنید....اینجوری مزه اش خیلی بیشتره!
استقلال هم که اصولاً وجود خارجی نداشته و نداره!!! تیمی که ۱۳ بار ببازه و آخرش هم تو جای سیزدهم بایسته حرفی هم برای گفتن نداره!!! طرفداراش هم بهتره که ..... هیسسسسسسس!

به نظرم استقلال چوب ضعف مدیریتش رو میخوره....اونم به طرز وحشتناک. اصولاً اون آقای رییس باشگاه لیاقت آدمی مثل حجازی رو نداره که واقعاً مرد بزرگ و با شخصیتیه! وقتی فیروز کریمی در نقش یه کمدین ِ صرف وارد گود میشه و اونجوری نتیجه میگیره، آقایون به جای اینکه کارشون رو بهتر کنند میرن یه آدمی مثل قلعه نوعی رو میارن تا وضعیت تیمشون از اینی هم که هست بدتر بشه! البته این به نفع ما پرسپولیسی هاست. چون وقتی حجازی مربی استقلال بود آدم نمیتونست خیلی هم از این تیم بدش بیاد...ولی حالا با وجود قلعه نوعی کلاً دلیلی برای عدم نفرت وجود نداره!

استقلالی ها شانس آوردند که سیزدهم شدند و پایین تر نرفتند! البته اگر همین روند رو به رشد رو ادامه بدند صد در صد دو سال بعد قهرمان لیگ آزادگان (یا همون دسته یک خودمون) میشند چون اینطور که بوش میاد سال بعد آخرین سالیه که تو لیگ برتر بازی میکنند!!!

پرسپولیس از اولش هم شایستگی این قهرمانی رو داشت و فقط آدمای عقده ای نمیتونند این واقعیت رو قبول کنند! تیمی که قطبی ساخت واقعاً بی نظیره و امیدوارم سال بعد هم همین روند ادامه داشته باشه و قطبی نخواد که از پرسپولیس بره. امیدوارم که امثال خلیلی و زارعی و نیکبخت هم توی تیم بمونند و عین اون بی جنبه ها جذب درهم های لیگ احمقانهء امارات نشن که هر کی پاش به لیگ امارات باز شده دوران فوتبالش تموم شده و افت کرده.

هفته ای که اینطوری شروع بشه نوید خبرهای بهتری رو هم داره!

پ.ن: کامنت هایی که توش فحش و بد و بیراه باشه به ساده ترین شکل ممکن پاک میشه و هیچ توضیحی هم به کسی نمیدم. اینجا سرزمین منه و منم دیکتاتور اینجام! دلم میخواد اونجوری که دوست دارم اینجا رو کنترل کنم. اونایی که دنبال چاه توالت میگردن برن برای خودشون وبلاگ درست کنند و همونجا جفنگیاتشون رو بنویسند!

من نمیفهمم چطور بعضی ها تو تلویزیون به این راحتی میتونند هرچی دلشون میخواد به هم ببافند و صدای کسی هم در نیاد! دیروز قبل از بازی میلان و اینتر این آقای مثلاً کارشناسی که داشت از قیمت بلیت ها صحبت میکرد به راحتی آب خوردن و مطمئناً از روی شکم میاد و میگه "قیمت بلیت استادیوم سن سیرو ۱۵ یورو هست!" من فقط دلم میخواد بدونم این آقا حتا به خودش این زحمت رو داده که یه بار از روی سایت میلان یا اینتر این چیزها رو چک کنه؟ حالا اینکه اصولاً ایشون پاش رو به حوالی غرب میلان و محلهء سن سیرو گذاشته یا نه خیلی مهم نیست!

جناب آقای مثلاً کارشناس!
بلیت های استادیوم مه آتزای میلان از ۲۰ یورو که بدترین جای استادیوم هست شروع میشه تا ۴۰۰ یورو که تو جایگاه ویژه است. برای طبقهء دوم و قسمت کناری استادیوم چیزی نزدیک به ۵۰ یورو باید بسلفی و زیر جایگاه حدود ۱۵۰ تا ۲۰۰ یورو! اگر شما با ۱۵ یورو تونستی تو سن سیرو جا پیدا کنی من هم باهات میام و شام رو هم مهمونت میکنم به یکی از همون ساندویچ های دکه های کناری استادیوم که دست بر قضا با یه نوشابه یا آبجو برات در میاد حدود ۱۲ یورو! حالا برو جلو سوت بزن!

----------

جالبه که صدا و سیمای عریض و طویل  داستانِ ما دو تا شمارهء روابط عمومی هم زیرنویس میکنه که همیشه اشغال هستند!!!
اصولاً نشون دادن بازیشون هم که گند زدن به بازی بود! انقدر سانسور های احمقانه کردند که گل اینتر رو ندیدیم و با صدای نکرهء گزارشگر عرب فهمیدیم که گلی رد و بدل شده! واقعاً آقایون مسوول فکر میکنند مردم تا این اندازه ندید بدید هستند که توی بازی هایی مثل دربی میلان بیان دنبال چهار تا خانومی که تو ورزشگاه نشستند بگردند؟ یعنی این همه کانالهای سک.س*ی و فیلم های پور*نو رو که عین نخودچی کیشمیش تو خیابونا ریخته بیخیال میشند و منتظرند ببینند تو یه بازی فوتبال چه کسانی حضور دارند؟

یه کم از اون عقلتون مایه بذارید. میدونم که خیلی عقل کمی دارید...ولی یه کم مایه بذارید....تلاش کنید...شاید موفق بشید به نتایجی هم برسید.....باور کنید فکر کردن و اندیشیدن اونقدر ها هم که شما ازش واهمه دارید کار سختی نیست! این رو هم یادتون باشه که اونجایی که شما خیلی به غلط دارید توش کار میکنید ملک پدری شما نیست و متعلق به همهء مردم ایرانه. برای همین بهتره وجدانتون رو قاضی کنید و هر کاری عشقتون میکشه نکنید!

اون از کارشناستون با اون اطلاعاتش....اینم از وضع پخش کردن و سانسورهای احمقانه تون!
درش رو گل بگیرید بهتره!

-------

از حق نگذریم؛ مزدک میرزایی خیلی خوب گزارش کرد! خیلی بهتر از خیابانی به فوتبال ایتالیا و تلفظ اسم بازیکنا آشناست. آقا جواد که هنوز هم که هنوزه، فکر میکنه اسم گتّوزو هست گنارو!!! واقعاً که! 

یکی بود یکی نبود!
زیر اون گنبد کبود، یه رونالدو بود!
این رونالدوی قصهء ما یه زمانی کچل بود!
وقتی کچل بود خیلی بهتر بازی میکرده بود!
وقتی اومد به میلان و دید رییس باشگاهشون هر چی سنش بالاتر میره به جای اینکه موهاش بریزه، داره مو در میاره و هر چی پیر تر میشه، مو دار تر و بو دار تر میشه با خودش گفت بهتره که منم موهام رو بلند کنم شاید مثل برلوسکونی هر روز پولدار تر از دیروز بشم!
بعد از اینکه موهاش رو بلند کرد بازیش روز به روز بدتر و بدتر شد! تا یکی انگشتی بهش میرسوند، آق رونالدو پخش زمین میشد و کمی تا قسمتی از دنیا میرفت!
چند ماه پیش هم شاهکاری از خودش نشون داد و بدون اینکه هیچ برخوردی با کسی داشته باشه خودش به طور خود به خودی مصدوم شد و رفت خونه شون لالا کنه!
القصه،...

این آقا رونالدوی بامزه وقتی رفت ریودوژانیرو و حوصله اش حسابی سر رفت و خسته شده بود از این بازی روزگار و برای همین تصمیم گرفت برای اینکه از نظر روحی حال خودش رو بهتر بکنه با سه تا خانوم از انواع خاصش قرار بذاره و شبی رو باهاشون بگذرونه! یه ماشالله به اشتهای خودش گفت و تلفن رو برداشت و درخواست سه تا خانوم خوشگل با مشخصات چنان و چنون کرد. چند ساعتی که گذشت این سه تا خانوم اومدند دم ویلای رونی جون و به مجلس تک نفره اش صفای خاصی بخشیدند!
ولی این آخر ماجرا نبود و بعد از اینکه کوچولوی مودار قصهء ما شروع کرد به کشف کردن قسمتهای نسبتاً پنهان این سه بانوی حاضر در مجلس متوجه شد که چه کلاه عظیمی سرش رفته! اونجا بود که فهمید سه نفری که تا مرز لخت کردنش پیش رفته بودند اصولاً مردهای زنانه پوش بودند و ایشون هم به سانِ یک ملخ برق گرفته از جاش میپره و سعی میکنه کار رو به جاهای باریک تر (یا غیر باریک تر!) نکشونه!
اینجا بود که اون سه آقای بانونما به دنبال رونی جونِ داستان ما میافتند و سعی میکنند که حقشون رو بگیرند. جناب سرمایه دار برزیلی هم نفری ۴۰۰ یورو بهشون میده و بیرونشون میکنه! ولی وقتی چند روز بعد نامهء دادگاه میاد دم خونه اش میفهمه که عجب کلاهی سرش رفته! شکایت اون سه نفر و ادعای غرامت ۲۰۰۰۰ یورویی چیزیه که برزیلی بامزهء باشگاه میلان اصلاً انتظارش رو نداشت!

---------------

نتایج اخلاقی:

۱- این داستان به هیچ وجه تخیلی نیست و واقعیت داره!
۲- اصولاً  خیلی مهم نیست که کسی در زندگی شخصیش چه میکنه! ولی این اتفاق بسیار بامزه و جالب بود و تنها دلیل نگارش این پست همین است!
۳- جالبه بدونید که در ممالک منحط غربی(!) قیمت وقت گذرونی و تفریح با یک آقای زنانه پوش بسیار بالاتر از قیمت همون وقت گذرونی و تفریح با یک خانوم زنانه پوش(!) هست!
۴- اصولاً افراد مشهور همیشه زیر فشار رسوایی های مختلف هستند! ولی اگر رونالدو پول واقعی اون آقایون رو میداد الان کارش به دادگاه و رسوایی و این حرفها نرسیده بود!
۵- این ۴ نکته اصولاً توضیحات اضافه هستند، نه نتایج اخلاقی!

نتیجهء اخلاقی:    If you wanna do something wrong, do it right

اصولاً ما بیشتر از اینکه چیزی رو با استفاده از مغز خودمون بخوایم انجام بدیم، سعی میکنیم نمونهء حاضر و آماده اش رو از رو بقیه کپی کنیم! مساله البته شاید در حد چیزای ظاهری باشه وگرنه اصل یه مطلب مهم رو نمیشه تقلید کرد چون وقتی کار از مسائل ظاهری به مسائل اصلی و مهم میرسه دیگه تقلید جواب نمیده و باید چیزی تو چنته داشته باشی.
نمونه اش، پیروی کردن از مد! ( مد لباس، مد مو،...)

مسخره ترین نوع تقلیدی که تو این دو سه ماه اخیر دیدم، البته، برمیگرده به روز بازی استقلال و صنعت نفت! ورزش دوستان عزیز یادشون هست که؟ همون روزی که تو ورزشگاه آزادی آبی های پایتخت هم از طرف تیمی که تازه اومده لیگ برتر و هم از طرف مربی تازه واردشون حسابی تحقیر شدند! قصد کری خونی ندارم (چون فقط با کسانی کری میخونم که جنبه داشته باشند و یادشون باشه که کری خوندن از دید من فقط یه شوخیه و بهتره آدم خودش رو واسه یه تیم فوتبال پارو پوره نکنه!) ولی لباس اون تیم ها رو خیلی ها باید یادشون باشه. اگه از نمای دور عکسی گرفته میشد شاید خیلی ها فکر میکردند که ایتالیا و برزیل تو ورزشگاه آزادی دارند بازی میکنند! لباس صنعت نفت که سالهاست رسماً از روی لباس طلایی پوشان آمریکای جنوبی کپی شده و انقدر در این زمینه آدم یاد قضیهء سنگ پای قزوین می افته که فکر میکنه برزیلی ها طرح لباسشون رو از رو لباس تیم ایرانی کپی کردند! از اون طرف هم استقلالی ها که ماشالله هزار ماشالله فقط دنبال مسائل ظاهری هستند و همیشه فرع رو چسبیدند و اصل رو ول کردند با افتخار تمام اعلام کرده بودند که طرح لباسشون رو از روی مدل لباس تیم ملی ایتالیا کپی کردند!! بیچاره ایتالیا!
از این موضوع چند وقتی میگذره و شاید گفتنش با این همه تاخیر خیلی موردی نداشته باشه. ولی از امروز صبح تو تمام بخش های خبری تلویزیون و توی تمام صفحات ورزشی روزنامه های ایتالیا صحبت از طراحی لباس جدید تیم ایتالیا بود. هی با خودم فکر کردم چرا عوض شدن مدل لباس ایتالیا باید براشون جذاب تر از  بازی دوستانهء امشب جلو پرتغال باشه؟ به نظر شما این احتمال وجود نداره که کسی از تقلید مسخره و احمقانهء تیم نسبتاً محبوب تهرانی برای مسوولان ایتالیا حرف زده باشه؟!!

------

پ.ن: طرح جدید لباس تیم ایتالیا به نظر من خیلی خوشگل تر از قبلیه هست. یه دست هم آبی نیست و شلوارک های سفید که با رنگ لاجوردی پیرهن و جوراب کنتراست ایجاد میکنه خیلی قشنگ تره و در ضمن منو یاد ایتالیای بی نظیر ۱۹۹۰ میندازه هرچند آرژانتین همیشه محبوب بدجوری حال ایتالیا رو تو اون سال گرفت!

آقا اصولاً اینترنت تو خونه داشتن خیلی چیز خوبیه!!!! الان من راحت لم دادم رو مبل و با یه مانیتور ۱۹ اینچی دارم میلاگم! فکر کنم بهتر باشه اول برم یه چیزی بخورم وگرنه تا همین فردا صبح از جام تکون نمیخورم!!
آی حال میده...آی حال میده!!!!

-----------

در ضمن امشب بازی میلان و یوونتوس هست و من از صمیم قلب آرزو دارم که عموزاده های میلانی یوونتوس رو ببرند! ای بانوان حاضر در تهران و فلورانس بنده امشب همپای شما طرفدار میلان هستم هرچند که این رونالدو جون آقا فرجام تقی به توقی میخوره مصدومه و نمیتونه راه بره!! شایدم آنچلوتی این آقا رو گذاشته تو آب نمک برای دربی...ولی بعید میدونم میلان بتونه امسال "هم" (!!!) اینتر رو ببره!

در ضمن این آقای اینزاگی هم آخر با ادبه ها...آخه مرد مومن گوشهء زمین که نمیشینن بلا نسبت کارهای بی ادبی بکنند که!! باورتون نمیشه؟ میتونین اینجا ببینین که مهاجم همیشه در آفساید میلان وقتی داشته خودش رو گرم میکرده تا وارد زمین بشه اون گوشه میشینه و ... بهتره خودتون ببینین چون من از گفتنش خجالت میکشم!

ده سال به همین زودی گذشت. ده سال! از اون روزی که ایران چهرهء جدیدی پیدا کرده بود. از اون روزی که مردم خیلی خودجوش برای جشن و پایکوبی ریخته بودند توی خیابونا. از اون روزی که خوشبین ترین ایرانی ها هم تصور نمی کردند تیم ملی بتونه استرالیای مغرور رو تو ملبورن متوقف کنه و در حالی که کل دنیا استرالیا رو تو فرانسه میدید ایران با اون گل تماشایی و فراموش نشدنی خداداد، اون همه ایرانی و استرالیایی رو به گریه بندازه؛ البته گریهء استرالیایی ها کجا و گریهء ایرانی ها کجا !

هیچ وقت یادم نمیره که با دو تا از دوستام (رضا و امید) رفته بودیم خونهء روزبه که تنها بود و از اونجا بازی رو تماشا کردیم. نمیدونم کدوم کانال خارجی ماهواره بود که بازی رو دقیقاً با گزارش خود خیابانی پخش میکرد و قبل از بازی خیابانی داشت میکروفونش رو امتحان میکرد و میگفت 1-2-3 امتحان میکنیم و همین طور از یک تا ده میشمرد و رضای همیشه شوخ میگفت "فکر کنم داره تماشاگرا رو میشمره!"
وقتی بازی شروع شد فقط به این فکر میکردیم که خدا کنه بیشتر از سه تا گل نخوریم و مفتضحانه حذف نشیم. کلی یاد بازی های قبلی ایران بودیم که رفته بودند رو اعصابمون. مثل بازی با عربستان تو آزادی که یک یک مساوی شد و اون پنالتی باقری که گل نشد و اون دروازه بان چندش آور عربستان و فریادهای کوتی، گزارشگر اون بازی، که از شوقِ اینکه داور پنالتی گرفته و الانه که ایران گل بزنه مدام جیغ میزد "الله اکبر" ... انگار ارتش ایران ریاض رو فتح کرده! البته وقتی باقری پنالتی رو خراب کرد دیگه کوتی الله اکبری نداشت که بگه.
هنوز خندهء عابدزاده رو یادمه که بعد از همون سه چهار تا حملهء وحشتناک استرالیایی ها سر تکون میداد و به خاکپور میگفت "دهنمون سرویسه!" و نیم ساعت تمام استرالیا کوبوند تا گل اول رو بزنه و ما چهار تا خیلی راحت منتظر بودیم که بازی تموم بشه و بریم پی کارمون. وقتی که تو نیمهء دوم استرالیا گل دوم رو زد که دیگه مطمئن بودیم همه چیز تموم شده و آرزو میکردیم آبرومندانه ببازیم. هنوز قیافهء اون تماشاگر استرالیایی که اومد وسط زمین و تور دروازهء ایران رو پاره کرد جلو چشممه. تعویض تهامی رو هم یادمه و بعدش گل باقری که انگار یه تلنگر بود برای دقیقه های بعدی. وقتی دروازه بان خوشگل استرالیا توپ رو بلند فرستاد رو سر باقری و بعد از اون، دایی وسط زمین توپ رو گرفت و پاس داد به عزیزی من و روزبه از جامون بلند شده بودیم و وقتی عزیزی توپ رو زد تو گل، هر چهارتامون بلند شده بودیم و همدیگرو بغل کرده بودیم و بالا پایین میپریدیم. فریاد خیابانی اون لحظه تو تاریخ ایران جاودانه شد "خداداد عزیزی،...توی دروازه...توی دروازه... گل.... خداداد عزیزی...باز هم روی زمین...باز هم روی زمین...." هنوز از به یاد آوردن اون لحظه تمام مو های تنم سیخ میشه و بغض گلوم رو میگیره. نمیدونم چند نفر اون لحظه رو خوب عین یه فیلم جلو چشمشون میبینند ولی میدونم که کل ایران شده بود اشک شوق.

اون دقیقه های تلف شدهء لعنتی هم انگار تمومی نداشتند. داور مجارستانی 10 دقیقه وقت تلف شده گرفته بود به بهونهء همون تماشاگری که تور دروازهء ایران رو پاره کرده بود. خوب یادمه که تهامی وقتی میخواست تعویض بشه اونقدر ابلهانه داشت وقت تلف میکرد. هنوز یادمه که اون بازیکن استرالیا دقیقاً تو لحظهء آخر نزدیک بود یه گل به ایران بزنه ولی یه نفس کم آورد....اون هیچ کسی نبود جر مربی استرالیا تو جام ملتهای آسیا. گریهء استیلی رو هنوز خوب یادمه و خنده و فریاد عابدزاده رو و پرچم ایران که بالای دست بازیکنا و علی دایی تکون میخورد. آهنگ بی نظیر کویین این صحنه ها رو داشت همراهی میکرد...We are the champions my friend.... و ما میدونستیم که قهرمان جهان نیستیم ولی تو اون لحظه جهان زیر پامون بود!

هنوز اون پیاده روی شیش هفت ساعته از خونهء روزبه تا خونهء خودمون (پیچ شمیرون تا هروی) رو یادم نمیره. تو زندگیم هنوز اونقدر آدم رو یکجا تو خیابون ندیده بودم. ماشین ها نمیتونستند حرکت کنند و مجبور بودیم کل راه رو پیاده بریم. یادمه که روزبه تو خیابون شریعتی از بس که بالا پایین میپرید افتاد تو جوب آب نزدیک پمپ بنزین!! یادمه که نیروی انتظامی هیچ کاری بهمون نداشت و برای اولین بار حس میکردیم چقدر خوبه اگر همه با هم تا این اندازه مهربون باشند. امید برای اولین بار شاید به دخترایی که از کنارش رد میشدند تیکه نمینداخت. رضا شاید برای اولین بار بدون اینکه سرش رو پایین بگیره و تو خودش باشه کنارمون راه میومد و من هنوز نمیتونستم اتفاقی رو که افتاده بود باور کنم.

هنوز هم به یاد ندارم تو زندگیم به اندازهء اون روز خوشحال بودن رو تجربه کرده باشم و این مساله رو اونایی که این حس رو تو هشتم آذر 1376 تجربه کردند خوب درک میکنند.

و حالا ده سال از اون روز گذشته و هنوز هم با دیدن اون صحنهء گل خداداد بغض عجیبی گلوم رو میگیره و به یاد نسلی از فوتبالیست های ایرانی می افتم که بهترین های تاریخ فوتبال ایران بعد از انقلاب بودند. نسلی که دغدغهء دلار و یورو و درهم امارات رو نداشتند و قلبشون واسه تیمشون میتپید. نسلی از فوتبالیست هایی که با عشق و غرور و تعصب بازی میکردند و الان ازشون فقط خاطره ای دور به جا مونده...خاطره ای ده ساله که انگار هیچ وقت قدیمی نمیشه و هنوز هم یادآوریش آدم رو از درون منقلب میکنه.

----------------------

  اینم گل خداداد عزیزی

نوشته ای جالب در وصف صعود ایران به جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه

 

این هم تماشاگران قرمز رنگِ تیم اوراوا ....!!

-بازی رفت سپاهان و اوراوا-

من اگر وقتش رو داشتم حتماً یه وبلاگ درست میکردم و توش فقط از اشتباه های گفتاریِ گزارشگرای فوتبال مینوشتم. من نمیدونم اگر این فردوسی پور نبود باید چیکار میکردیم. جواد خیابانی هم بد نیست (البته یه دوره ای خیلی جوگیر شده بود و موقع بازی های یخی مثل ملوان و صنعت نفت حس میکرد داره جنگ گلادیاتورها رو به طور لایو از خود کلوسئوم رم گزارش میکنه!) این اواخر هم که مزدک میرزایی اومده که تا حدودی کپی نابرابر اصل فردوسی پور شده ولی انصافاً گزارشش خیلی غلط نداره.
البته اشتباه های لپی جزئی از گزارش هستند و خودم خوب میدونم که خیلی نرماله که یه گزارشگر گاهی اوقات به خاطر هیجان بازی و... اشتباه کنه ولی باید سریع خودش رو اصلاح کنه (مثل همین عادل خان که هروقت کوچکترین اشتباهی داره خودش معذرت میخواد و قضیه حل میشه). 
ولی امان از بعضی از این آقایون که واقعاً با سلول های خاکستریِ مخ ِ آدم بازی میکنند! مثلاً دیروز سر بازی سپاهان و الوحده مجری برنامه ای که بازی رو از شبکه جهانی جام جم پخش میکرد قبل از شروع بازی گفت: من مطمئنم که اگر سپاهان گل اول رو بزنه اون وقت زدن چهار گل برای تیم الوحده اگر غیرممکن نباشه مطمئناً ناممکنه!!!!!  
دوستان عزیز، اگر ممکنه تفاوت ناممکن و غیرممکن رو برای من بنویسید!!
شاید به نظر خیلی ها این اشتباه ها عادی باشه ولی من سوال میکنم چطور خیلی از گزارشگرها این شکلی اشتباه نمیکنند؟ مثلاً این گزارشگرای ایتالیایی واقعاً عالی کار میکنند. شما یک ثانیه از بازی و هیجانش رو از دست نمیدین که هیچ (میدونید که ایتالیایی ها وقتی شروع میکنند به حرف زدن ساکت شدنشون با خداست!)، یه جای کار هم نمیتونین ازشون ایراد گفتاری بگیرید (به غیر از یکی از مثلاً آنالیزورهاشون که برزیلی الاصله و هنوز بعد از ۶۰ سال سن وقتی حرف میزنه آدم میخواد کله اش رو بکوبونه به دیوار!!!!)
شاید از امروز واقعاً بشینم و این ایراد ها رو بنویسم. در نوع خودشون جک های خوبی از آب درمیان!

-----------

راستی این خانومه دوباره داره مینویسه. بخونیدش!

اینم از تیم ملی!
امروز کلی با شور و حرارت نشستیم به تماشای بازی و کلی هم حالمون گرفته شد هیچی، بعدش سیلی از تلفن ها و اس ام اس ها (ببخشید پیامک ها) بود که به سوی نگارندهء این سطور سرازیر میشد و بازی تیم ملی رو مورد عنایت قرار میداد!!
من نمیفهمم اگه قراره شماره ۱۰ تیم ملی فقط تو زمین راه بره و تو ۱۲۰ دقیقه فقط و فقط یه پاس درست بده چرا باید تو زمین بمونه و هاشمیان تعویض بشه؟ این آقای خطیبی بازی بد خودش رو با اون پنالتی مسخره تکمیل کرد و به نظر من به تنهایی باعث و بانی حذف تیم شد.
ولی منصفانه اگر نگاه کنیم بازی بچه ها عالی بود و بهتر از این تو اون شرایط آب و هوایی و بدنی نمیتونستند بازی کنند. حالا باز هم باید کمیتهء شکست تشکیل بدن و حالا رفت تا چهار سال بعد و چهار سال بعدش و الی ماشالله!
امیدوارم امسال ژاپن قهرمان بشه چون واقعاً تیم خوبی داره، هرچند عربستان هم خیلی قوی و هجومی بازی میکنه و فکر میکنم برندهء نیمه نهایی بین ژاپن و عربستان قهرمان جام باشه.
یه روز مزخرف تابستونی با نتیجهء امروز بعد از ظهر تکمیل شد!

پ.ن: نوشتهء شرلوک هولمز در همین زمینه

اصولاً پخش بازیهای جام ملتهای آسیا یکی از شاهکارهای حال حاضره! از تپق های وحشتناک و اشتباههای دستوری گزارشگران و کارشناسان که بگذریم، بحث اصلی سر سانسور کردن بعضی از صحنه هاست که گاهی اوقات باعث میشه یک صحنهء گل رو (مثلاً امروز صحنهء گل ِ جانگدازی رو که رضایی به خودمون زد) بیست هزار بار تماشا کنیم!
سانسور تو تلویزیون که از شاهکارهاست و اصولاً برای نفی واقعیت های موجود توی کشورهایی به جر کشور خودمون ازش استفاده میشه. مثلاً نوشیدنی خنک به جای ویسکی استفاده میشه تا مردم عزیز یه وقت فکر نکنند که تو غرب مردم مشروبات الکلی مصرف میکنند! یا مثلاً خانوم های توی استادیوم از زیر تیغ سانسور میگذرند تا بقیه یه وقت، خدای نکرده فکر نکنند که ورود خانوم ها به استادیوم های ورزشی مشکل نداره!!!

ولی از همه شاهکارتر اتفاقی بود که امروز تو بازی بین ایران و ازبکستان افتاد و صحنه ای که تا حدودی هم از زیر دست کارشناس محترم تیغ زن برنامه در رفت صحنه ای بود که آندو تیموریان، به دلیل اعتقادات مذهبی ای که داره، داشت صلیب میکشید و از اونجایی که همهء مردم ایران مطمئن هستند که تیموریان یک مسلمون واقعی به حساب میاد این صحنه باید سانسور میشد!!! 

واقعاً عقل سلیم (وزیر ارشاد سابق رو نمیگم!) چیزیست که خداوند از بسیاری از بندگانش دریغ کرده! 

این آقای علی آبادی هم در نوع خودش بی نظیره!
شب بدرقهء فوتبالیست ها بهشون میگه: شما حتماً قهرمان آسیا میشین چون دعای خیر 70 میلیون ایرانی همراهتونه!
آخه اگه اینطوری بود که الان چین و هند با یک میلیارد جمعیت باید پشت سر هم قهرمان جام جهانی میشدند که....!!